Historia: pierwsze wzmianki z XI w.; w latach sześćdziesiątych XX w. miasto przeniesiono na nowe miejsce w związku z intensywnie rozwijającą się działalnością górniczą Mosteckiego Zagłębia Węglowego; hutnictwo żelaza, przemysł włókienniczy, spożywczy; węzeł kolejowy. Znajduje się tu tor wyścigowy, z którego korzystają kierowcy i motocykliści.

W mieście, od 1901 r., funkcjonuje wspólna z Litvínovem sieć tramwajowa, składająca się z 5 linii.

Produkcji rolnej spełnia prawie popytu krajowego. Uprawiane głównie zboża (pszenica, jęczmień, kukurydza), ziemniaki, buraki cukrowe, warzyw, lnu i canola. Jej znaczenie jest uprawę, sadařství i winnic. Podstawy produkcji zwierzęcej jest dla bydła, trzody chlewnej i drobiu, i pszczelarstwa i hodowli ryb słodkowodnych (zwłaszcza karpia).

Podstawie węgla i energii jądrowej (Dukovany i Temelin). Głównych ośrodków przemysłowych są Praga, Brno, Ostrawa i Pilzno. Wśród ważniejszych obejmować branżach metalurgii, inżynierii, przemysłu tekstylnego, spożywczego, electroindustry i produkcji środków transportu. Najszybciej rozwijający się sektor jest budownictwo.

Republika Czeska posiada gęstą sieć transportową. Szybko rozwijających się telekomunikacyjnych. Handel zagraniczny Republiki Czeskiej po wielu latach pasywne saldo wykazały nadwyżkę w 2005 roku. Napędy eksportu przemysłu motoryzacyjnego.

Produktu krajowego brutto wynosi obecnie zaawansowanych krajów świata – już w czwartym kwartale 2006 r. przekroczyła 20 000 dolarów na jednego mieszkańca. W Unii Europejskiej, Republika Czeska gospodarka już wyprzedzać jego moc i wydajność gospodarki Portugalii i obecnie zbliża się bardzo strome poziom Grecji i Hiszpanii. Jest bardzo ważna, ale również fakt, że jako członek Banku Światowego (BŚ) ma Republika Czeska nie jest „krajów rozwijających się”, ale konsekwentnie w rankingu wśród trzydziestu większości państw tak zwanej „płatników”, z Banku Światowego, a nie pieniądze, ale jest dodaje się do niego. Dla tych projektów są lub subsydiowanych pożyczek dla krajów rozwijających się na świecie.

Miasto zostało założone ok. roku 1340, ale od początków XIII wieku znajdował się tam klasztor.

W Czechach określa się go czasami jako miasto piernika (jak Toruń w Polsce).

Corocznie jesienią w Pardubicach odbywa się znany wyścig konny Wielka Pardubicka (Velká pardubická).

Budowli nadano charakter neogotycki po roku 1889, kiedy stała się własnością następcy tronu Austro-Węgier, arcyksięcia Franciszka Ferdynanda. Arcyksiążę, wraz z żoną Zofią z rodziny Chotków, przebywał w zamku regularnie, oddając się swojej największej pasji – polowaniu. Zanim zginął w 1914 r. w Sarajewie, pobił chyba wszelkie myśliwskie rekordy: udało mu się uśmiercić i wypchać ponad 17 tysięcy zwierząt.

Zwiedzanie z przewodnikiem (IV i X wt.–pt. 9.00–15.00, sb. i nd. 9.00– 16.00, V–VIII wt.–nd. 9.00–17.00, IX wt.–nd. 9.00–16.00, ostatnie wejście na godzinę przed zamknięciem) możliwe jest w kilku wariantach: trwa 45–60 minut i kosztuje, zależnie od wybranej trasy, 70–130 Kč po czesku oraz 120–250 Kč w innych językach. Jak można się spodziewać, turyści oglądają przede wszystkim olbrzymią kolekcję wypchanych zwierząt i broni myśliwskiej, a ponadto pomieszczenia mieszkalne z renesansowymi meblami i słynną miśnieńską porcelaną oraz salon księżnej Zofii (zwiedza się go w grupach ośmioosobowych).

Konopiště znajduje się zaledwie 2 km na zachód od nieciekawego Benešova, przy trasie Praga–Czeskie Budziejowice. Dojazd nie stanowi problemu. Pociągi odchodzą z praskiego dworca głównego (Hlavní nádraží) co 1–2 godz. (ok. 1 godz.), a autobusy – z okolic stacji metra Praga Roztyly. Z Benešova do zamku najlepiej dojść pieszo (ok. 30 min), chociaż kursują tu również autobusy.

Serce miasta z jednej strony ogranicza wielki zamek, a z drugiej – Svatý kopeček, wapienne wzgórze z kaplicami fundacji Dietrichsteinów. Z obydwu tych miejsc roztaczają się wspaniałe widoki i doprawdy trudno byłoby zdecydować, który uznać za bardziej malowniczy.

Do dworca kolejowego i autobusowego ze starówki idzie się niecały kilometr na zachód ulicą Větrną.

W sercu starówki, na malowniczym rynku (Náměstí) warto obejrzeć kilka ciekawych kamienic, jak ratusz (nr 1) lub ozdobione sgraffitowymi dekoracjami Kanovnické domy (Domy Kanoników; nr 4). Urodę placu ostatnio docenili filmowcy – latem 2001 r. kręcono tu film o Napoleonie.

Olbrzymi zamek było o tyle łatwo zbudować, że za część murów posłużyły wystające z ziemi skały. W pradawnych czasach zakładali tutaj osady prehistoryczni Słowianie, później postawiono romańskie i gotyckie warownie, a obecna budowla jest wynikiem przebudowy w stylu barokowym, wykonanej na zlecenie rodziny Dietrichsteinów – właścicieli posiadłości od drugiej połowy XVI w. aż do 1945 r. Atrakcją zamkowego muzeum (IV i X sb. i nd. 9.00–16.00, V–IX wt.–nd. 9.00–17.00; 40 Kč i 80 Kč – bilet rodzinny, do czworga dzieci) jest największa beczka na wino w Europie Środkowej – dzieło K. Sechta z Brna z 1643 r. (390 kg, 101 tys. litrów). Bez opłaty można wejść na terasę, by z góry spojrzeć na przepiękną starówkę (taras widokowy otwarty do 17.00, ze względu na oświetlenie słoneczne najlepiej przyjść po południu). Park zamkowy otwarty jest dla zwiedzających codziennie w godzinach 7.00–21.00.

Po niegdyś licznej w Mikulovie żydowskiej społeczności pozostały dwie pamiątki. Pierwsza z nich, synagoga (18 V–30 IX wt.–nd. 13.00–17.00), stoi przy ul. Husovej 13, na północ od zamku (za murami, trzeba zejść po przypominających dawne czasy schodach). Niedawno restaurowana, pochodzi z 1550 r. W 1689 została powiększona, a na początku XVIII w. zniszczona przez pożar, po którym konieczna była odbudowa (1719–1723). Wnętrze bożnicy prezentuje nietypowy w tych stronach styl lwowski (albo polski, jak głosi tablica na budynku), z bimą wspartą na czterech kolumnach. Urządzono tu wystawę poświęconą lokalnej społeczności żydowskiej.

Na północ od synagogi (dojście dróżką prowadzącą od Brněnskiej), w urokliwym miejscu pośród starych dębów rozciąga się Židovský hřbitov (cmentarz żydowski), założony w XV w.

W tej okolicy można wspiąć się wapienną ścieżką, wijącą się poprzez zarośla, na Kozí hrádek, jedno z trzech wzgórz otaczających centrum Mikulova. Stoi na nim dwupiętrowa kamienna wieża obronna (widoczna z zamku), wzniesiona w 1560 r. Warto się na nią wdrapać, bo widok na miasto i Svatý kopeček wynagradza wszelkie trudy.

Wracając na rynek, nie od rzeczy będzie rzucić okiem na kostel sv. Anny (kościół św. Anny) – pozbawioną dachu świątynię (zniszczył go pożar w 1784 r.), dziś mauzoleum Dietrichsteinów oraz na kostel sv. Václava (kościół św. Wacława), ze śliczną arkadową wieżą i bardzo ciekawym sklepieniem.

Jego upadek wykorzystało jedno z plemion słowiańskich, podległych dotychczas Morawom – Czesi. Podbili okoliczne plemiona, a z czasem uzależnili od siebie także Morawy. Od końca X wieku Czechy na stałe stały się lennem Cesarstwa Niemieckiego.

Rządząca Czechami dynastia Przemyślidów doszła do największej potęgi w XIII wieku. Przemysłowi Otokarowi I udało się zdobyć od cesarza dziedziczną koronę.

Po zamordowaniu małoletniego Wacława III, władzę w Czechach objęła dynastia niemieckich Luksemburgów. Do największego rozkwitu Czechy doprowadził Karol IV. To za jego rządów założono w Pradze uniwersytet i zbudowano słynny kamienny most przez Wełtawę. Karolowi udało się zdobyć dla swojej dynastii tron cesarza Niemiec.

Do Czech napływało wielu niemieckich rzemieślników i górników, którzy podnosili poziom gospodarczy kraju.
Żywioł czeski poczuł się zagrożony. Jan Hus, rektor uniwersytetu, wystąpił z hasłami narodowymi i religijnymi, domagając się m.in. liturgii w języku czeskim. Na soborze w Konstancji w 1415 r., mimo gwarancji nietykalności udzielonej przez króla, został spalony na stosie.

Wywołało to oburzenie w Czechach i zapoczątkowało trwające kilkadziesiąt lat wojny husyckie. Ostatecznie, niechętni Niemcom Czesi, ofiarowali tron królewiczowi polskiemu – Władysławowi Jagiellończykowi. Po bezpotomnej śmierci jego syna Ludwika na tron czeski dostała się dynastia austriackich Habsburgów.

Władcy ci dążyli do coraz większej centralizacji swoich dziedzicznych ziem i całkowitego podporządkowania Pragi Wiedniowi. Wywołało to bunt Czechów, którzy ogłosili detronizację Habsburgów. Cesarz wysłał na Pragę wojsko, które pod Białą Górą w 1620 r. zadało całkowitą klęskę wojskom czeskim.

Szlachta czeska bądź zginęła w bitwie, bądź została wygnana i pozbawiona majątków. Ich miejsce zajęli Niemcy. Czeski na dwieście lat stał się ginącym językiem chłopów i służących.

Dopiero XIX wiek wraz z tworzącą się warstwą inteligencji zapoczątkował czeskie Odrodzenie Narodowe. Upadek monarchii Habsburgów podczas I wojny światowej stworzył możliwości odzyskania niepodległości. Czesi wraz ze Słowakami i Rusinami Zakarpackimi ogłosili w 1918 r. powstanie wspólnego państwa – Czechosłowacji – pod wodzą prezydenta Masaryka.

Przeciwni temu byli zamieszkujący Czechy Niemcy. Dało to pretekst Hitlerowi do zajęcia w 1938 r. terenów przygranicznych, z których utworzył tzw. Sudetenland. Mocarstwa europejskie pokornie wyraziły na to zgodę w układzie monachijskim. Doszło do faktycznego rozpadu Czechosłowacji. Polska odebrała etnicznie polskie Zaolzie. Pół roku później Hitler zajął resztę okrojonych Czech.

Czechosłowacja odrodziła się wraz z końcem II wojny światowej. Prezydent Beneš nakazał wysiedlenie Niemców zamieszkujących tereny przygraniczne. Jednak w wyniku przewrotu w 1948 r. przejęli władzę komuniści. Po latach stalinowskiego terroru nowy I sekretarz KPČ – A. Dubčak ogłosił w kwietniu 1968 r. program „socjalizmu z ludzką twarzą”.

Wypadki Praskiej Wiosny zaniepokoiły władze Związku Radzieckiego, który wraz z innymi państwami bloku wschodniego, w tym Polską, dokonał w sierpniu inwazji na Czechosłowację.

Dopiero upadek komunizmu w innych krajach bloku wschodniego i w Związku Radzieckim pozwolił na przeprowadzenie w listopadzie 1989 r. Aksamitnej Rewolucji, w wyniku której komuniści zostali odsunięci od władzy.

Prezydentem został opozycjonista Vaclav Havel. Jednakże tendencje separatystyczne na Słowacji doprowadziły do ostatecznego podziału Czechosłowacji na dwa państwa w dniu 1.01.1993 r.